15 oktober 1918: het heengaan van Shirdi Sai Baba (2)

De laatste dagen (uit: Zeven dagen Shirdi Sai)

(vervolg van deel 1)

…Voorafgaand aan Vijayadashami had Baba gedurende een lange periode de stilte bewaard. Op de feestdag zelf kwamen de volgelingen in grote getale voor Baba’s darshan. Toen die middag de arathi begon, werden de harten van de toegewijden zwaar van verdriet en met de tranen over de wangen en verstikte stemmen zongen ze het arathilied, overtuigd dat Baba hen spoedig zou verlaten.

Vijayadashami wordt door alle hindoes beschouwd als de gunstigste tijd om te overlijden. Het is dus heel passend dat Baba deze dag koos om heen te gaan. Hoewel hij de dagen daarvoor al ziek was, was hij innerlijk altijd één met God. Tot vlak voor zijn overlijden zat hij rechtop en hij zag er wat beter uit, waardoor de meesten dachten dat het gevaar geweken was en hij weer gezond werd. Toen het moment van zijn heengaan naderde, zei Baba aan Dixit, Buti, Shyama en een paar anderen dat zij moesten gaan eten. Zij wilden Baba niet verlaten, maar omdat ze zijn bevelen niet konden negeren, zetten zij zich ertoe om in hun onderkomens de maaltijd te gebruiken. Zij zaten aan tafel, maar hun gedachten waren ergens anders, bij Baba. Alleen Lakshmibai, haar zoon Bhagoji, Bala Shimpi, Kaka Nimonkar en Bhayyaji Patel bleven bij Baba; Shyama bleef onderaan de treden van de moskee zitten. Baba riep Lakshmibai bij zich, die hem iedere dag voedsel had aangeboden. Deze Lakshmibai Shinde was een goede vrouw; ze werkte dag en nacht in de moskee. Behalve Mahalsapati, Thatya en Lakshmibai was het aan niemand toegestaan om ‘s nachts in de moskee te komen. Sinds Baba haar geleerd had dat hij in ieder levend wezen aanwezig is, door het voedsel dat zij voor hem bereid had aan een hond te geven, was zij begonnen hem met liefde en toewijding iedere dag brood en melk aan te bieden. Baba aanvaardde haar offerandes altijd waarderend. Hij at er wat van en liet Lakshmibai de rest naar Radhakrishna Mai brengen, die altijd blij was met Baba’s gezegende voedsel.

Baba herinnerde zich Lakshmibai’s diensten. Hoe zou hij haar kunnen vergeten? Vlak voordat hij zijn lichaam verliet, stak hij zijn hand in zijn jaszak en gaf hij Lakshmibai vijf rupi’s. Even later gaf hij haar nog vier rupi’s. Nu had Lakshmibai absoluut geen gebrek aan geld en daarom begreep zij dat Baba haar met dit geschenk wilde wijzen op de negen manieren van aanbidding.[1] Ook de andere toegewijden dachten dat deze negen rupi’s symbolisch waren voor de negen soorten toewijding. Sommigen dachten dat dit bedrag het geschenk was dat wordt gegeven tijdens de Simollanghan, de vereniging met God.

Toen Lakshmibai deze rupi’s kreeg, weende ze als een kind en iedereen die dat zag begon ook te huilen. Tenslotte zei Baba: ‘Deze moskee is niet goed voor mij. Olieverkopers hebben me lastiggevallen. Ik zal naar het Butigebouw gaan, daar kunnen wij dan allemaal gelukkig samen zijn.’ Hij legde zijn hoofd op de schoot van Bhayyaji Patel en blies zijn laatste adem uit. Het was 15 oktober 1918, half drie ‘s middags, Vijayadashami-dag.


[1] In het elfde hoofdstuk van de Bhagavata worden eerst vijf en later nog eens vier manieren van toewijding beschreven. Zie ook ‘Zeven dagen Shirdi Sai‘, hoofdstuk 14: ‘de parabel van de negen paardenkeutels’)

Geplaatst in Shirdi Sai Baba | Getagged | Een reactie plaatsen

15 oktober 1918: het heengaan van Shirdi Sai Baba (1)

De laatste dagen (uit: Zeven dagen Shirdi Sai)


Shirdi Sai Baba and devotees2…Shirdi Sai Baba’s gezondheid verslechterde steeds meer, en het nieuws dat hij zijn lichaam zou gaan verlaten verspreidde zich razendsnel tot in de verre omtrek. De toegewijden lazen heilige geschriften, deelden voedsel uit aan de armen en voerden allerlei gebeden en rituelen uit voor Baba’s genezing. Net voor Vijayadashami leek het erop dat Baba’s gezondheid iets vooruitging, zodat de volgelingen het idee kregen dat Baba snel weer beter zou worden.

Daarom maakte Nana Nimonkar aanstalten om naar zijn woonplaats te vertrekken, want zijn schoondochter stond op het punt te bevallen en zijn familie verwachtte dat hij dan bij hen zou zijn. Hij ging naar Baba om zijn toestemming te vragen, maar Baba zei: ‘Ach Nana! Ga nu niet weg, begraaf mij en vertrek daarna.’ Omdat Shyama Nimonkars omstandigheden kende, zei hij tegen Baba: ‘Baba, hij wordt dringend ergens anders verwacht, laat hem alstublieft gaan.’ Baba werd echter woedend en zei: ‘Shyama! Ben je van plan mijn zoon om te brengen? Heeft hij zich aan jouw vaders eigendommen vergrepen? Wat is erop tegen dat hij hier blijft?’ En terwijl hij zich naar Nimonkar keerde zei hij: ‘Nana, maak je niet druk, Allah zal je zeker beschermen. Ga pas nadat ik begraven ben.’

De volgelingen die dit hoorden, barstten in tranen uit bij de gedachten dat ze gescheiden zouden worden van Baba. Toen zei Baba tegen al zijn toegewijden: ‘Ik ga niet sterven. Echt, voor mij is er geen geboorte of dood. Ik draag alleen lichamen en laat die weer los. Acht jaar nadat ik dit lichaam heb opgegeven zal ik weer incarneren om op te dienen wat nu bereid is.’

(wordt vervolgd…)

Geplaatst in Shirdi Sai Baba | Getagged | Een reactie plaatsen

De betekenis van Vijayadashami

De betekenis van Vijayadashami

uit een lezing van Sathya Sai Baba (vertaling uit ‘Zeven dagen Shirdi Sai‘)

Vijayadashami is de laatste dag van het tien dagen durende Dasharafeest. Het woord Dashara is afgeleid van de Sanskrietwoorden dasha (tien) en hara (verwijderen). Het feest staat ook bekend als Navarathri, (negen nachten) omdat in de eerste negen dagen de goddelijke moeder Durga Devi in haar verschillende vormen vereerd wordt.

‘Devi’ staat hier voor de goddelijke macht die zijn vurige vorm heeft aangenomen om demonische krachten te onderdrukken en zuivere krachten te beschermen. Wanneer de krachten van onrecht, immoreel gedrag en onwaarheid tot monsterlijke proporties zijn uitgegroeid en zich overgeven aan hun dodelijke dans, wanneer egoïsme en eigenbelang overheersen, als mensen ieder gevoel van vriendelijkheid en mededogen hebben verloren, dan neemt het goddelijk principe de vorm van Shakti in haar vurige hoedanigheid aan en richt zich op het vernietigen van de kwade elementen. Als de godin in verschrikkelijke woede ontsteekt om de slechte elementen te vernietigen, neemt zij een afschrikwekkende vorm aan. Om de godin gunstig te stemmen vereren meisjes haar met rood poeder. Als de godin het rode poeder aan haar voeten ziet, is zij gerust dat de slechten overwonnen zijn en neemt zij haar welwillende vorm aan.

Tijdens de tien dagen van Dashara zijn de demonen uitgeroeid. Deze demonen zijn geen werkelijk bestaande wezens, zij symboliseren de slechte eigenschappen in de mens. Ravana is de koning van de demonen. Hij wordt afgebeeld met tien hoofden die staan voor begeerte, woede, waanideeën, hebzucht, trots, jaloezie, het denken, het verstand, de wil en het ego. Ieder van ons kan voor zichzelf beslissen of hij een Ravana is of een Rama, afhankelijk van zijn eigenschappen.

Rama is de vernietiger van de slechte eigenschappen. Toen hij deze slechte eigenschappen vernietigde, nam hij zijn vurige, hartstochtelijke vorm aan. Maar zelfs zijn vurige aard is verbonden met zijn zuivere serene aard, zodat we zijn mededogen en liefde zelfs kunnen zien in het moment waarop hij Ravana’s tien hoofden afsloeg. Het was de enige manier waarop Ravana bevrijd kon worden.

Daarom is de laatste dag van het Dasharafeest Vijayadashami: ‘overwinning op de tiende dag’. Het is de dag waarop gevierd wordt dat Rama terugkeerde nadat hij Ravana had overwonnen en Sita teruggewonnen. Op deze dag wordt het verhaal van Rama opgevoerd en verteld.

In de deelstaat Maharashtra wordt aan het einde van iedere Vijayadashami-dag het Simollanghanfeest gevierd, het overschrijden van de grenzen van het dorp. Als de avond valt, gaan de dorpelingen over de grenzen van het dorp om daar de Shamiboom[1] te vereren. De blaadjes van de boom worden aan de buren ten geschenke gegeven als gouden blaadjes, een symbool voor de overwinningsbuit. In vroeger tijden gebruikten koningen het Dasharafeest om de grenzen van hun rijk te overschrijden en oorlog te voeren tegen naburige koninkrijken. Dit overschrijden van de grens stond bekend als ‘Simollanghan’. Zo betekende Dashara vroeger ook het begin van het oorlogseizoen.


[1] Acacia polyacantha, medicinale boom, o.a. gebruikt bij slangenbeten en het afweren van ongedierte

 

 

 

Geplaatst in Shirdi Sai Baba | Getagged , | Een reactie plaatsen

28 september 1835: de geboortedag van Shirdi Sai Baba

Het geboorteverhaal van Shirdi Sai Baba.

Uit een toespraak van Sathya Sai Baba. Vertaling: ‘Zeven dagen Shirdi Sai‘, door Satrughna

Nadat Sathya Sai Baba verteld heeft hoe de veermansvrouw Devagiriamma door Shiva en Parvati is gezegend met de belofte dat Shiva geboren zal worden als haar derde kind, vervolgt hij:

‘…..Na een jaar werd Devagiriamma weer zwanger. Het kind dat toen in haar buik groeide, was geen gewoon kind. Het was de Heer van het universum, God zelf, die aanbeden wordt door goden als Brahma, Indra en anderen. Het proces waarin God in de moederschoot binnengaat kan niet vergeleken worden met de conceptie van gewone mensen. Dit proces noemt men ‘de illusie van Vishnu’.

 Geboorte en onthechting

Na twee maanden werd de zwangerschap van Devagiriamma bevestigd. Met het verstrijken van de tijd kwam er een goddelijke gloed over het gezicht van de moeder, omdat de Heer, die het universum in zich draagt, zich in haar buik bevond. In Gangabhavadya kwam ondertussen een hevige drang op om alles achter zich te laten en op zoek te gaan naar het goddelijk paar. De negende maand was aangebroken en iedereen wachtte vol spanning op de geboorte van het kind, maar het verlangen van haar man Gangabhavadya naar wereldse zaken werd steeds minder. Al voordat de zon opkomt, wordt de duisternis verdreven. Op dezelfde manier wordt, nog voordat de avatar is neergedaald, de duisternis van onwetendheid verdreven en treedt de stralende gloed van onthechting en wijsheid binnen.

Gangabhavadya riep zijn vrouw en zei: ‘Ik wil naar het woud gaan om te mediteren. Mijn hart verlangt ernaar de Heer te zien. Hoe lang kan iemand dit wereldse leven uithouden? Zolang ik hierin ben ondergedompeld komt er geen einde aan de kringloop van gehechtheid. Daarom zal ik nu vertrekken en ascese beoefenen.’ Devagiriamma, die zeer toegewijd was, boog aan zijn voeten en zei: ‘Mijn heer, het is niet aan mij u de les te lezen, maar ik wil toch een nederig verzoek doen. Moeder Parvati en Heer Shiva hebben ons een gunst verleend. God zelf zal komen als ons derde kind. Waarom zou u naar het woud gaan en niet wachten tot u hem hier in onze zoon kunt aanschouwen? Denk alstublieft na.’ ‘Het is waar wat je zegt,’ antwoordde Gangabhavadya, ‘Heer Shiva zal in menselijke gedaante geboren worden als mijn zoon. Hij zal in een wereldse vorm en niet in zijn ware gedaante komen. De grootste beloning is voor mij om de Heer te zien in zijn ware gedaante en dat is niet mogelijk zolang ik dit gezinsleven blijf leiden. Kennis van het absolute is daarvoor een noodzaak en daarom ga ik naar het woud.’ Nadat hij dat gezegd had liet hij alle gehechtheden los en ging op weg.

Omdat Devagiriamma een toegewijde vrouw was dacht ze: ‘De echtgenoot is God, de echtgenoot dienen is God dienen.’ Ze deed afstand van alles en hoewel zij maar moeilijk vooruit kon komen volgde zij haar man. Naast God was er niets in hun gedachten. Huis, bezit, kinderen, niets kwam meer in hen op. Zij gaven alles over aan God, die hun enige doel was.

Zij liepen lange tijd totdat ze een afgelegen plaats bereikt hadden. Daar kreeg Devagiriamma weeën. ‘Voor hen die niemand hebben, is God de toevlucht.’ Ze had niemand om haar te helpen, behalve de Heer in haar schoot.

Op 28 september 1835 werd de Heer, die in de melk dreef als ksheerodharashai, zonder pijn geboren als antwoord op hun gebeden. Het was een stralend en beeldschoon kind. Zo gauw ze haar zoon zag, dacht ze aan het gezegde ‘de echtgenoot komt in de vorm van een zoon.’ ‘Waarom zou ik dan niet voor deze zoon zorgen, die God zelf is?’ Maar onmiddellijk realiseerde ze zich dat het haar plicht was haar echtgenoot te volgen die zij immers als God vereerde. Omdat haar zoon Heer Shiva zelf was, hoefde zij zich niet ongerust over hem te maken. Vastberaden wikkelde ze het kind in een doek, keek naar hem met alle liefde die in haar was en liet hem achter. Gangabhavadya was zó onthecht dat hij niet eens naar zijn zoon keek. Hij spoedde zich naar het woud, op de voet gevolgd door Devagiriamma.

Het was een maandag, de favoriete dag van Heer Shiva.

Babu groeit op bij meneer en mevrouw Patel

In het dorp Pathri woonde een Soefi-fakir, een moslim die Patel heette. Het was het eind van de negende maand, de vastenmaand ramadan. Op deze dag nemen moslims uit dankbaarheid een bad, dragen nieuwe kleren, buigen voor Allah en bidden tot hem. Ook vieren ze het suikerfeest. Patel ging samen met zijn vrouw op een ossenkar naar een naburig dorp om dit feest te vieren. Onderweg vroeg zijn vrouw hem te stoppen, zodat ze haar behoefte kon doen. Toen ze achter een bosje ging zitten, vond ze daar tot haar verbazing een pasgeboren baby, gewikkeld in een doek. Ze keek rond maar zag niemand, dus tilde ze hem blij op en bracht hem naar haar echtgenoot. Omdat ze zelf ze geen kinderen hadden en mevrouw Patel haar vruchtbare leeftijd voorbij was, waren ze dolgelukkig dat Allah hun deze baby had geschonken, maar zij wisten niet dat hij goddelijk was. Die kennis wordt met Gods genade slechts aan enkelen verleend.

Zij ontfermden zich over het kind en noemden hem Babu. Babu groeide op tot een vrolijke jongen die graag met zijn leeftijdsgenootjes speelde en overal in uitblonk.’

-Meer lezen? Bestel nu het boek ‘Zeven dagen Shirdi Sai‘, de biografie van Shirdi Sai Baba in het Nederlands-


[1] letterlijk: neerdaling. God die op aarde incarneert, meestal in menselijke gedaante

Geplaatst in Shirdi Sai Baba | Getagged | Een reactie plaatsen

Zegening van Shirdi Sai Baba-1

Als je mijn naam met liefde uitspreekt

zal ik al je wensen vervullen

en je toewijding doen toenemen.

Als je oprecht mijn leven bezingt

zal ik voor je, achter je en naast je zijn,

want als je met hart en ziel aan mij gehecht bent,

zul je je gelukkig voelen bij het horen van deze verhalen.

Geloof me, als je mijn goddelijk spel bezingt,

zal ik je oneindige vreugde

en eeuwigdurende tevredenheid schenken.

Het is mijn speciale eigenschap dat ik jou zal bevrijden

als jij je volledig aan mij overgeeft,

mij trouw vereert,

mij steeds in gedachten houdt

en voortdurend op mij mediteert.

Hoe kan er dan nog plaats zijn voor wereldse zaken en gevoelens?

Ik zal je uit de kaken van de dood rukken.

Als je naar mijn verhalen luistert,

zullen al je ziekten verdwijnen.

Luister er dus met eerbied naar,

mediteer erop en maak ze je eigen,

dat is de weg naar geluk en tevredenheid.

Je trots en egoïsme zullen verdwijnen,

je gedachten zullen tot rust komen

en als je met heel je hart in mij gelooft

en op mij vertrouwt,

zul je één zijn met het allerhoogste bewustzijn.

Alleen al het in gedachten houden van mijn naam

als ‘Sai, Sai’

zal voldoende zijn om je dwalingen

van spreken en horen

teniet te doen.

uit:

Zeven dagen Shirdi Sai  

-verhalen over Shirdi Sai Baba-

Geplaatst in zegening | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor Zegening van Shirdi Sai Baba-1

Zegening van Shirdi Sai Baba-2

In jouw huis zal nooit een tekort zijn aan voedsel of kleding,

want als je mij met heel je hart vereert

en jouw gedachten altijd op mij gericht zijn,

waak ik voortdurend over je welzijn.

Krishna heeft hetzelfde gezegd in de Bhagavad Gita.

Richt je daarom niet al te veel op kleding en voedsel:

als je iets nodig hebt, vraag dan aan God zelf.

Word niet misleid door eer,

aanzien en status,

zeg de wereldse roem vaarwel

en probeer de genade en zegen van God te krijgen

opdat je geëerd zult worden aan Zijn hof.

De vorm van God die jij vereert

moet rotsvast in je denken geworteld zijn.

Laat dus al je zintuigen en gedachten

voortdurend gericht zijn op het dienen van God.

Denk altijd aan mij

zodat je niet afgeleid wordt door enig ander ding,

zoals je lichaam, bezit of huis.

Dan zul je altijd kalm, vredig en vrij van zorgen zijn,

dat is het kenmerk van de mens die goed is afgestemd

en in goed gezelschap verkeert.

Als je gedachten afdwalen

is je aandacht niet verzonken in het goddelijke.

uit:

Zeven dagen Shirdi Sai  

-verhalen over Shirdi Sai Baba-

Geplaatst in zegening | Getagged , | Reacties uitgeschakeld voor Zegening van Shirdi Sai Baba-2

De greep van karma

De verhalen van Das Ganu

Shirdi Sai Baba’s prominente leerling Das Ganu heeft in zijn geschriften veel van Baba’s lessen in zijn eigen wijdlopige stijl weergegeven en gecombineerd tot lange uiteenzettingen. Recentelijk zijn deze verhalen gebundeld onder de titel Sri Sai Gurucharitra.  Omdat Baba nooit dit soort lange verhandelingen heeft gehouden, zijn de meeste verhalen van Das Ganu niet opgenomen in het boek  Zeven dagen Shirdi Sai.  Nu heb ik hier  een paar daarvan vertaald en verkort weergegeven, omdat het wel een heldere uiteenzetting geeft van de lessen die Baba stukje bij beetje aan zijn volgelingen overbracht. 

Download deze verhalen als ebook:  Shirdi Sai Baba over karma.epub

Nana Chandorkar en Nana Nimonkar kwamen naar Shirdi. Toen Chandorkar aan Baba’s voeten boog, zei hij: ‘O Sai Maharaj, ik wil dit wereldse leven niet meer! Alle geschriften verklaren dat dit wereldse leven nutteloos is. U bent de beschermer van de zachtmoedigen en verdrukten. Verbreekt u alstublieft deze ketenen van wereldse gehechtheden, die ons verstrikken en onze voortgang belemmeren. De genoegens die we zoeken veranderen in een kwellende bezoeking van pijn. Begeerten en verlangens laten ons als marionetten naar hun luimen dansen. Hoe ver we ook zoeken, we kunnen in deze wereld geen werkelijk vervullend geluk vinden. Ik ben dit leven helemaal beu. Ik wil niet langer verstrikt zijn in deze wereldse zaken.’

Baba had geduldig naar Chandorkar geluisterd en antwoordde: ‘Waar heb je die belachelijke ideeën vandaan? Wat je zegt klopt wel tot op zekere hoogte, maar je trekt de verkeerde conclusie. Je zou kunnen proberen te ontsnappen aan de wereld, maar de wereld zal je niet láten ontsnappen. Het zal altijd aan je blijven kleven en niemand kan eraan ontsnappen. Zelfs ik kon er niet aan ontkomen verstrikt te raken in dit lichaam hier, hoe zou jij dan kunnen ontsnappen? Deze wereld heeft vele eigenschappen. Ik zal ze voor je verklaren.

Als begeerte, woede, hebzucht, begoocheling, trots en afgunst het ego in iemand opwekken, is wereldse gerichtheid het gevolg. Zo is de wereld. De ogen zien iets, de oren horen, de tong proeft, ook dat is de wereld. Dat is de aard van het lichaam. Deze wereld is een mengeling van plezier en pijn en deze twee ontzien niemand, geen mens kan aan hun greep ontsnappen. Jij denkt dat rijkdom, een vrouw en kinderen de wereld zijn en nu ben je het zat. Maar die vrouw, kinderen, broers en zussen, verwanten, zij zullen je niet verlaten, zelfs al wil jij dat wel. De reden van dit alles is prarabdha karma: de gevolgen van handelingen in het verleden die zich nu uitwerken. Besef dat niemand in alle drie werelden eraan kan ontsnappen zonder het te ervaren en uit te werken.’

Chandorkar hoorde wat Baba zei en antwoordde: ‘Alles wat u eerder genoemd hebt was door God gegeven en is Gods creatie, alleen het laatste, het prarabdha karma, is mijn eigen schepping. Ik ben deze wereldsheid beu. Verwijder alstublieft wat mij verstrikt houdt en red mij op de een of andere manier.’

Baba lachte: ‘Alles is jouw schepping! Wat heeft het dan voor zin dat beu te zijn? Al deze zaken zijn het gevolg van het karma van jouw vorige levens. Dit karma is de belangrijkste oorzaak voor onze geboorte in deze wereld. Niemand kan eraan ontsnappen, daarom worden mensen geboren. Er zijn armen, mensen uit de middenklasse, de rijken, de overigen, de vrijgezellen, de gehuwden, de bedelmonniken, de machtigen, de onbeduidenden en vele andere groepen mensen. Er zijn vele dieren zoals paarden, vee, vossen, vogels, tijgers, wolven, honden, varkens, katten, slangen, schorpioenen, mieren en insecten. Het leven dat al deze wezens bewoont is hetzelfde, maar voor de oppervlakkige toeschouwer zien ze er allemaal anders uit. Heb je je ooit afgevraagd waarom dat zo zou zijn? Het is vanwege hun opgebouwde karma dat ze allemaal van elkaar verschillen. Ze nemen de eigenschappen, het gedrag en de levenswijze aan die bij dat lichaam hoort. Wat heeft het voor zin om al deze lichamen te zien en je moedeloos te voelen? De tijger eet vlees, het varken eet uitwerpselen. Een wolf graaft een lijk op en verorbert het met smaak. Het is de aard van die lichamen die ze dat laat doen. Een zwaan eet de jonge blaadjes van de lotus, gieren eten het stinkende bedorven vlees. Je krijgt de eigenschappen en de gewoonten van het lichaam waarin je geboren bent, dat is de wet van de natuur. In overeenstemming met die wet van de natuur ervaren levende wezens hun eigen karma.

Kijk dan Nana! Sommige leeuwen zwerven vrij in het oerwoud, de meesters van alles wat ze kunnen overzien. Andere leeuwen leven in een kooi en worden in het ene dorp na het andere dorp tentoongesteld. De hond van een rijk man slaapt op een zijden matras, terwijl andere honden dag in dag uit rondzwerven op zoek naar een stukje brood. Sommige koeien krijgen volop hooi, water en oliekoeken, terwijl andere de hele dag hongerig rondzwerven op zoek naar voedsel. Zij krijgen nog geen sprietje gras te eten en moeten in het afval neuzen.

De hoofdoorzaak voor deze verschillen is het prarabdha karma. Niemand kan daaraan ontsnappen zonder het volledig te ervaren. Dat is de reden voor de voorspoed van de rijken en de armoede van de armen. De wet die opgaat voor dieren is ook van toepassing op mensen. De een is rijk, de ander arm, de een is welvarend, de ander in de greep van ellendige armoede. De een rijdt als een prins te paard en geniet van alle luxe die het leven te bieden heeft in koninklijke paleizen, en de ander heeft niets en slaapt naakt op de kale grond. Sommigen krijgen kinderen. Sommigen hebben kinderen, maar die sterven allemaal, en sommige vrouwen zijn onvruchtbaar en kunnen geen kinderen krijgen. Sommige vrouwen moeten veel moeilijkheden doorstaan om kinderen te kunnen krijgen.’

Nanasaheb Chandorkar

Toen Baba dit zei, vouwde Nana zijn handen vol eerbied en vroeg: ‘Baba, waarom is er dan vreugde en verdriet? We krijgen vreugde van plezierige dingen en hartverscheurende pijn van verdriet. De mens die gevangen is in deze wereld wordt iedere seconde van zijn leven heen en weer geslingerd tussen deze twee extremen. Als deze wereld de voorraadkamer is van geluk en verdriet, hoe kunnen we dan verdriet vernietigen en geluk bereiken zonder haar te verlaten?’

‘Nana, dat geluk en verdriet zijn illusies. Zij zijn een mist die de werkelijkheid bedekt en verbergt. Wat we denken dat de geneugten van deze wereld zijn, zijn geen werkelijke geneugten. Onderzoek dit gegeven nauwkeurig: veel mensen gaan hier in de fout als ze dit proberen te begrijpen. Het komt door het prarabdha karma dat de een rijkelijk te eten krijgt en de ander het met droge broodkorsten moet stellen. De man die het heerlijke eten krijgt, zal denken dat hij alles heeft en het hem aan niets ontbreekt. Je krijgt misschien heerlijk eten of kale rijst, maar het dient alleen maar om de maag mee te vullen en de honger te stillen. Sommigen dragen kostbare omslagdoeken met goudborduursel en juwelen, en anderen bedekken hun huid met vodden. Of het een kostbare doek is of een vod, het doel ervan is alleen maar om de huid mee te bedekken, en verder hebben deze zaken geen functie.

Het is onwetendheid om zaken als plezier en verdriet belangrijk te vinden. Als het denken als een oceaan is, komen de golven van verdriet en plezier voortdurend in deze oceaan omhoog en verdwijnen er weer in. Wat jij ervaart als plezier en verdriet is niet werkelijk. Zij zijn slechts illusies, verooorzaakt doordat je je vereenzelvigt met je lichaam. Miscchien komen er nu vragen in je op en zeg je: ‘Er kunnen alleen golven zijn als er water is. Er kan alleen licht zijn als er een lamp is. Daarom moet er wel een oorzaak zijn voor het ontstaan van deze ervaringen van plezier en verdriet.’

Wat zijn deze oorzaken? Het zijn de zes vijanden van de mens, te weten begeerte, woede, hebzucht, begoocheling, trots en afgunst, die zorgen voor deze ervaringen van plezier en verdriet. De vorm van die golven is slechts illusie. Het maakt dat de waarheid een leugen lijkt, en een leugen de waarheid. Als een arme man ziet dat een rijk man goud bezit, wordt hij jaloers en denkt: ‘Dat goud zou van mij moeten zijn.’ Op het moment dat hij dát voelt, komt er weer een golf van hebzucht in zijn gedachten op.

Nana, hoe veel van deze voorbeelden moet ik je nog geven? Eerst moeten we onze zes innerlijke vijanden overwinnen. Zodra die overwonnen zijn, kunnen ze niets meer doen om deze golven in ons teweeg te brengen. Eigenlijk kunnen we deze zes vijanden nooit helemaal overwinnen, maak we kunnen ze wel tot onze slaaf maken. Wij zouden ons verstand als de bevelhebber over deze zes vijanden moeten plaatsen. Over het verstand zouden we het onderscheidingsvermogen als toezichthouder moeten stellen. Als we dat met succes bereiken, zal er in het vervolg geen pijn van plezier en verdriet voor ons zijn.

Wel, nu zal ik je vertellen wat het werkelijke geluk en verdriet zijn. Mukti, bevrijding, verlossing, is werkelijk geluk. Om steeds weer geboren te worden en te sterven is het ware verdriet. Ieder ander geluk of verdriet, behalve deze, is slechts het gevolg van illusie. Nu zal ik je vertellen hoe we in deze wereld moeten leven. Luister met grote aandacht!

We zouden blijmoedig elke ervaring moeten verwelkomen die ons karma ons voorschotelt. De wereld is dan wel illlusie, maar de wet van karma is reëel. Het zijn onze subtiele begeerten die ons steeds verstrikken en het kiembed vormen voor onze volgende incarnatie. Daarom zul je er enorm baat bij vinden als je je niet laat verblinden door je eigen karma. Iemand op doorreis verblijft maar één nacht in de karavaanserai en trekt dan verder naar zijn bestemming, zonder ook maar een moment gehecht aan die plek te raken. Zo zouden we ook deze wereld als een overnachtingsplek moeten zien en er geen gehechtheid aan ontwikkelen. Doe je plicht, maar heb nooit het idee dat jij degene bent die voor het inkomen zorgt, dat jij voor het gezin zorgt. Geef het resultaat van alles wat je doet én het gevoel dat jij degene bent die handelt over aan de Allerhoogste en raak er niet aan gehecht.

Zolang je leeft, zorg je voor het lichaam, maar het is tijdverspilling om je zorgen te maken over de dood. Dit lichaam is een deel van de vijf elementen en het is nutteloos erom te huilen als het sterft. Net zo is het nutteloos gelukkig te zijn bij een geboorte. Nana, het is bevrijding als je evenwichtig kunt zijn bij voorspoed en tegenslag. Ik zal je later de rest vertellen, ga nu eerst verder met je plicht.’

Nana Chandorkar hoorde de woorden van wijsheid vol ontzag aan. Hij boog aan Baba’s voeten en legde zijn hoofd erop. Ook Nana Nimonkar was hierbij aanwezig en genoot van Baba’s wijze lessen en het geluksgevoel dat eraan ontsproot. Beiden namen zij eerbiedig afscheid en keerden huiswaarts.

-download hier de ebook-versie van deze tekst: Shirdi Sai Baba over karma.epub-

-naar deel 2: ontsnappen aan de greep van karma-

Geplaatst in karma, lessen, Verhalen van Das Ganu, zelfrealisatie | Getagged , , , | Een reactie plaatsen